Krzyk pod wodą - Jeanette Øbro Gerlow, Ole Tornbjerg

Tytuł oryginału: Skrig under vand

Cykl/Seria: Katrine Wraa

Tom: 1

Wydawnictwo: Insignis

Oprawa: miękka

Rok wydania: 2012

Ilość stron: 408

Ocena: 5/6

Różnie to bywa z książkami pisanymi w duecie, niektóre są naprawdę warte przeczytania, inne mniej. Ja miałam szczęście trafiać głównie na pierwszą grupę, więc jestem do takich książek raczej pozytywnie nastawiona i z chęcią po nie sięgam. Tak było też w tym przypadku i ogromnie się cieszę, że ta pozycja trafiła w moje ręce.

Katrine Wraa przechodzi właśnie kryzys zawodowy i nie za bardzo wie co dalej począć ze swoim życiem. Decyzję próbuje podjąć nurkując w Egipcie. Niespodziewanie pojawia się okazja, w postaci przeniesienia do kopenhaskiej Task Force, która ma rozpracowywać grupy przestępcze. Niezbyt to interesujące dla specjalistki od profilowania, ale przyszły szef ma dar przekonywania. Katrine zostawia swoje życie w Anglii i przenosi się do Danii. I tam od razu zostaje rzucona na głęboką wodę. Co prawda miała się spokojnie szkolić przed utworzeniem grupy, w której ma pracować, ale już pierwszego dnia trafia na morderstwo. Znany położnik zostaje zamordowany w swoim ogrodzie, a policja dość szybko trafia na podejrzanego – męża kobiety, która umarła z powodu komplikacji po porodzie.

Z pozoru wszystko wydaje się proste. Ofiara była idealnym mężem, ojcem, lekarzem, człowiekiem. Z idealną żoną, rodziną i życiem. Ale jak wiadomo, nic nie jest idealne, więc Katrine ze swoim nowym partnerem Jensem, zaczynają odkrywać brudne sprawki ukryte pod pozorami ideału.

Poza głównym wątkiem,  czyli martwym lekarzem i jego żoną mamy jeszcze dwa wątki, które zwracają szczególną uwagę i wychodzą na pierwszy plan. Jeden z nich to przeszłość Katrine, dramat, który sprawił, że odcięła się od swojego życia i wyjechała do Anglii. Teraz po latach demony przeszłości niespodziewanie wracają, i okazują się mieć większy związek z bieżącymi wydarzeniami niż się wszystkim wydaje.

Kolejny wątek to czeczeński uchodźca podejrzany o zabicie lekarza. On i jego żona, po ucieczce z Czeczenii cierpiący na PTSD, w końcu odnajdują trochę spokoju i szczęścia – oczekują narodzin dziecka. Niestety, ona umiera po porodzie, a dziecko zostaje zabrane od ojca. Biedny młody wdowiec obwinia o wszystko lekarza.

Wraz z upływem czasu wszystkie te wydarzenia zaczynają się zazębiać, przeszłość okazuje się mieć ogromny związek z bieżącymi wydarzeniami, a pytania mnożą się na każdym kroku.

Jednocześnie co jakiś czas autorzy fundują nam retrospekcję, najpierw jest to matka z depresją poporodową, potem sąsiadka, która próbuje pomóc zaniedbywanemu dziecku, aż w końcu widzimy wydarzenia z perspektywy samego dziecka. Dziewczynki, u której zaburzenia psychiczne są nad wyraz widoczne. Oglądanie świata z perspektywy mordercy zawsze jest ciekawe, szczególnie w momencie, kiedy jest przedstawione tak profesjonalnie jak w „Krzyku pod wodą”. Przez cały czas przyjdzie nam się głowić kim jest ta dziewczynka, czy to któraś z poznanych już bohaterek?

Jak widzicie, czytelnik ma się nad czym zastanawiać podczas lektury. Ale dzięki temu książkę się wręcz pochłania. Akcja prowadzona jest sprawnie i dynamicznie, nie ma zbędnych dłużyzn. Życie prywatne bohaterów też dozowane jest w odpowiednich dawkach, na tyle, żeby ich lepiej poznać, ale też żeby nie wychodziło na pierwszy plan spowalniając akcję.

Jedyne do czego mogłabym się przyczepić, to fakt, że jak na książkę o profilerce, to tego profilowania tutaj jednak było trochę mało. No i zakończenie trochę schematyczne, ale i tak przy całokształcie nie jest to wielką wadą.

Podsumowując – świetny thriller psychologiczny. Miłośnicy takiej literatury będą bardzo zadowoleni, żeby nie powiedzieć zachwyceni. Naprawdę warto sięgnąć.

Prośba :)

Moi drodzy, dzisiaj trochę prywaty. Byłabym wdzięczna za kliknięcie w link i polubienie drzewka jesiennego mojej siostrzenicy, które bierze udział w konkursie  :)
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=663335800445891&set=a.663335733779231.1073741921.100003084328226&type=3&theater

Z jasnego nieba – Charlaine Harris

Tytuł oryginału: Dead Over Heels

Cykl/Seria: Aurora Teagarden

Tom: 5
Wydawnictwo: Replika
Oprawa: miękka
Rok wydania: 2014
Ilość stron: 264
Ocena: 4/6

To było moje pierwsze spotkanie z Aurorą Teagarden, ale jestem pewna, że nie ostatnie. Od czasu serii o Sookie Stackhouse mam duży sentyment do twórczości Harris, i mimo, iż nie jest to literatura najwyższych lotów, to lubię sięgać po jej książki, bo po prostu dobrze się je czyta. Ot, świetny sposób na chwilę relaksu przy niezobowiązującej lekturze. Już kiedy przeczytałam opis na okładce miałam co do tej książki dobre przeczucia, trup spadający z samolotu prosto na podwórko Aurory, zwanej Roe od razu wróżył ciekawą zagadkę. Szczególnie, że tym trupem okazał się funkcjonariusz, który nie pałał do Roe sympatią. Z wzajemnością zresztą. A zwłoki w ogrodzie to dopiero początek dziwnych wydarzeń.

Mimo, iż to moje pierwsze spotkanie z główna bohaterką nie czułam się zagubiona w natłoku postaci i minionych wydarzeń, do których nawiązywano. Autorka w miarę postępowania akcji wszystko pokrótce wyjaśnia, więc jesteśmy zorientowani na tyle, żeby wiedzieć kto jest kim, i jednocześnie na tyle zaciekawieni, żeby sięgnąć po poprzednie tomy ;)

Od razu polubiłam Roe, bohaterki, które mają szczęście do wplątywania się w mroczne sprawki jakoś tak z miejsca budzą moją sympatię. Nie inaczej jest więc w przypadku bibliotekarki, która nieustannie znajduje zwłoki w dziwnych miejscach. Do tego jej przenikliwy umysł i wielka ciekawość sprawiają, że rozwiązanie zagadki kryminalnej jest dużo bardziej urozmaicone. Na wszystkie wydarzenia patrzymy oczami Roe, ponieważ narracja jest prowadzona z jej perspektyw. Pozwala to dosyć dobrze poznać ją i jej życie, ale też czasami za dużo szczegółów, bez których moglibyśmy żyć. Przynajmniej ja. Za każdym razem szczegółowo dowiadujemy się w co Roe jest ubrana (oraz co mają na sobie inni bohaterowie), jaką ma fryzurę, oraz które okulary akurat założyła (ten pomysł akurat mi się spodobał, inne okulary każdego dnia;).

Jeśli przymknąć oko na te drażniące szczegóły, to ocena książki wypada bardzo pozytywnie. Jest ciekawa intryga, jest szybka akcja, są ciekawi bohaterowie i przede wszystkim jest sporo dobrego humoru, czego po takich lekkich powieściach oczekuję. Czuję się zadowolona z tego, co otrzymałam i z wielką przyjemnością sięgnę po pozostałe tomy serii o Aurorze.